Кирилл Харитонов
Кирилл Харитонов
Read 6 minutes

გალაკტიონ ტაბიძეს ― Брату Галактиону ― For Galaktion Tabidze

Image for post
გალაკტიონ ტაბიძეს და ტიციან ტაბიძე. ფოტო: ეროვნული ბიბლიოთეკა, ციფრული ფოტომატიანე

გალაკტიონ ტაბიძეს

ერთი ოცნების, ერთი გვარის ვართ ტყუპის ცალი,
ერთად ლპებიან ჩვენ მამების კუბოს ფიცარი.
ორპირის ფშანის ერთად ვწოვეთ ჩვენ უჟმურები
და ლექსებითაც ერთმანეთს არ დავემდურებით...

გაუყოფელი დაგვრჩა ეზო, სახლი და კარი,
რიონის ტალღად დაგვედევნა სიტყვა ანკარა.
ერთია ჩვენი სამუდამო ხაშმის ემბაზი,
ლექსი ქართული გაიმართა ორპირის ხაზით.

მესმის ყანებში გადაბმული გრძელი ნადური,
მოაქვს დილიჟანსს კრენდილები და „ნაკადული“.
მოიმღერიან შარაგზაზე ჩალანდარები
და შიშველ ფეხებს აქ ეკალიც არ ეკარება.

მე შემიყვარდა სამუდამოდ ჩვენი ორპირი,
შენ გაბრმავებდა ბავშვობიდან მარტო დაფნარი.
მღერის გომბეშო გაუმშრალი და ოქროპირი,
ჩვენი სიმღერაც ამ ორკესტრის ხმაა დამდნარი.

ეხლაც ზუიან ხვალიფებში მშიერი მგლები
და ამ ტალახში ჩაეფლობა იხტიოზავრი,
დაჟანგებულა იქ თოხები, ჩვენი ნამგლები
და მოხსნეს ალბათ სამრეკლოდან მწივანა ზარი.

და მოღუნული აცხობს საკურთხს აქ ორი დედა,
რომელსაც ცრემლი მარტო ერთი თუ დააკურთხებს,
კიდევ კარგია, თუ მოყვარემ ვინმემ გაბედა,
თუ კიდევ შერჩნენ მეზობლები დაწყევლილ კუთხეს...

1927 წ.

ტიციან ტაბიძე Тициан Табидзе Titsian Tabidze


Брату Галактиону

Двое братьев, почти близнецы,
Там, в Орпири, мы выросли оба.
Там зарыты и наши отцы,
Да истлели, наверно, два гроба.

Там дома наши рядом стоят.
Мы в одной малярии горели
У разлива Риона в апреле,
И одни нас истоки поят.

Ты томишься по лаврам, а мне
Любо вспомнить о той стороне,
Слушать хриплую жалобу жабью
Или ржавое хлюпанье хляби.

Дилижанс, приближаясь, скрипит,
Чаландари бредёт и вопит,
Босоногий певец, и просёлок
Полон песен его невесёлых.

Моя песня лишь отзвук глухой
Той трясины, где прошлое тонет.
То в ней волчий послышится вой,
То как будто бы колокол стонет.

Наши матери сгорбились, ждут,
И поминки справляют старухи,
Да соседи в проклятой округе
Никогда уже к ним не придут,

Перевод с грузинского: Павел Антокольский


For Galaktion Tabidze

Our fathers rot in the cemetery together,
on the edge of our village,
where the wind blows both ways.
One name made us twins.

We drank from the same breast,
and now our poems stand side by side,
the yards of our verse undivided,
one house, one door.

Poems follow us like a river's current.
We were baptized in the same font,
written in these same double lines.
Our ears were inscribed with these same sounds.

The fields' melodies bring carts of news
and troubadours, serenading the roads,
and thorns, caressing our bare feet in this,
paradise. I fell in love with you,
my village, where the wind blows both ways.

The laurel wreath blinded you in childhood.
We sing together with the toad's heavenly orchestra.
Now the hungry wolves roar in their pits.
The mud is as deep as dinosaur graves.

Our spades and sickles are rusty with disuse.
Someone took the bell from the tower.
Our mothers bake offerings
of bread, blessed by their tears.

If only the good people
would dare to return.
If only someone were left alive
in this cursed world.

Translated from the Georgian by Rebecca Gould

2 views
Add
More